Teoria poznania

21 Lis

Gottfried Leibniz zastanawiał się bardzo długo jak powinna wyglądać odpowiednia definicja prawdy. Najpowszechniejsza i jednocześnie intuicyjna definicja twierdzi, że coś możemy uznać za prawdę w momencie kiedy wartość będzie adekwatną do rzeczywistość. Adekwatność to rodzaj logicznych relacji, które występują pomiędzy wypowiedzią, czy też rzeczą, a stanem rzeczywistości właśnie. Zakładając, że relacja ta jest jak najbardziej logiczną, to powinna ona tak samo jak inne relacje o podobnym charakterze być niezmienną oraz zależną tylko od samej zawartości wypowiedzi. Przyjmując tą trochę skomplikowaną tezę za założenie dojść możemy do wniosku, że relacja prawdziwości, czy też inaczej adekwatności staje się bardzo jasna. Dana wypowiedź może zostać uznana za prawdziwą w momencie jeśli obiekt zdania zawiera w sobie jednocześnie jego orzeczenie. Mianem orzeczenia określamy natomiast cechę, czy też wydarzenie, które posiada ścisłe powiązania z obiektem. Gottfried Leibniz nazwał tą koncepcję regułą koniecznej przyczyny prawdy. Jego zdaniem odrzucenie tejże reguły prowadzi najczęściej do dużych sprzeczności pod względem logicznych, których dodatkowo nie da się uniknąć. Z tejże reguły wynika jednocześnie, że każdy z poszczególnych bytów przez cały czas zawiera kompletną prawdę o sobie samym, a zatem jest niezmienny. Powoduje to, że nie istnieje możliwość wpłynięcia na niego od zewnątrz, także wpłynięcia na jego dzieje. Świat to więc swojego rodzaju ogromna liczba niezależnych od siebie bytów, z których każdy stanowi cały świat dla siebie samego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *